Het verhaal achter de show
Thầy-pagode, Từ Đạo Hạnh en de wortels van waterpoppenspel
The Quintessence of Tonkin is geen bedacht spektakel — het komt voort uit een echte plek en een echte traditie. Dit is de geschiedenis waarop het voortbouwt, en waarom de locatie ertoe doet.
Check dates and availability ↗Een show die verbonden is met haar locatie
De meeste grote toeristenshows kunnen overal worden opgevoerd; deze niet. Ze ligt aan de voet van de Thầy-berg naast de Thầy-pagode (Chùa Thầy), een van de oudste boeddhistische pagodes van Vietnam, en ze put haar thema's rechtstreeks uit die plek — het spirituele leven van de pagode, de legendes die eraan verbonden zijn en het boerenland eromheen. De locatie is geen decor dat omwille van het uiterlijk is gekozen; het is het bronmateriaal.
De monnik in het centrum
De Thầy-pagode is verbonden met Từ Đạo Hạnh, een monnik uit de elfde–twaalfde eeuw wiens verhaal door de Vietnamese boeddhistische en volkstraditie loopt. Hij wordt herdacht bij de pagode, en in de volkstraditie wordt hij ook gelinkt aan waterpoppenspel — de kunst van poppen die op een wateroppervlak worden opgevoerd en die zich ontwikkelde in de dorpen van de Rode Rivierdelta. Die verbinding is waarom een show op een waterpodium, op deze plek, een logica heeft die een generieke gala niet zou hebben.
Water puppetry, briefly
Waterpoppenspel (múa rối nước) is een Noord-Vietnamese volkskunst van eeuwen oud, waarbij poppenspelers tot hun middel achter een scherm staan en figuren over het water bewegen met ondergedompelde stokken en touwen. Het groeide uit de overstroomde rijstvelden van de delta als dorpsvermaak, en het blijft een van de meest kenmerkende tradities van de regio. The Quintessence of Tonkin schaalt die intieme dorpsvorm op tot een volledig openluchtspektakel zonder haar wortels los te laten.
The countryside it depicts
Naast het spirituele verhaal van de pagode gaat de show echt over het ritme van het landelijke Noord-Vietnam — de Bắc Bộ, of Tonkin, uit de titel: rijstteelt, visserij, hofmakerij, festivals. Veel hiervan opvoeren met lokale boeren in plaats van een professioneel gezelschap is een bewuste keuze, en dat is wat voorkomt dat de alledaagse scènes vervallen in clichés van ansichtkaarten. Je ziet een plek zichzelf opvoeren.
Waarom de geschiedenis je helpt ervan te genieten
Je hebt dit allemaal niet nodig om geraakt te worden door de show — het werkt als puur spektakel — maar een beetje context scherpt het aan. Weten dat het waterpaviljoen dat uit het toneel oprijst verwijst naar het meerpaviljoen bij de echte tempel vlakbij, dat de waterpoppenkunst begon in rijstvelden zoals die op het toneel, en dat veel performers dorpelingen uit de streek zijn, verandert een mooie zestig minuten in iets met wortels. Dat is het verschil tussen naar een show kijken en een plek naar zichzelf zien vertellen over zichzelf.