Η ιστορία πίσω από την παράσταση
Η Παγόδα Thầy, ο Từ Đạo Hạnh και οι ρίζες του κουκλοθεάτρου του νερού
Το The Quintessence of Tonkin δεν είναι ένα επινοημένο θέαμα — πηγάζει από έναν πραγματικό τόπο και μια πραγματική παράδοση. Ακολουθεί η ιστορία στην οποία βασίζεται, και γιατί το σκηνικό έχει σημασία.
Check dates and availability ↗Μια παράσταση δεμένη με τον τόπο της
Τα περισσότερα μεγάλα τουριστικά θεάματα θα μπορούσαν να ανεβούν οπουδήποτε· αυτό όχι. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Thầy, δίπλα στην Παγόδα Thầy (Chùa Thầy), μία από τις αρχαιότερες βουδιστικές παγόδες του Βιετνάμ, και αντλεί τα θέματά του απευθείας από αυτόν τον τόπο — την πνευματική ζωή της παγόδας, τους θρύλους που τη συνοδεύουν και την αγροτική γη γύρω της. Το σκηνικό δεν είναι ένα φόντο επιλεγμένο για την εμφάνισή του· είναι η ίδια η πηγή της έμπνευσης.
Ο μοναχός στο επίκεντρο
Η Παγόδα Thầy συνδέεται με τον Từ Đạo Hạnh, έναν μοναχό του 11ου–12ου αιώνα, του οποίου η ιστορία διατρέχει τη βιετναμέζικη βουδιστική και λαϊκή παράδοση. Τον θυμούνται στην παγόδα και, στην λαϊκή παράδοση, συνδέεται επίσης με το κουκλοθέατρο του νερού — την τέχνη των μαριονετών που παίζονται πάνω σε υδάτινη επιφάνεια και αναπτύχθηκε στα χωριά του Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού. Αυτή η σύνδεση εξηγεί γιατί μια παράσταση χτισμένη πάνω σε υδάτινη σκηνή, σε αυτό ακριβώς το σημείο, έχει μια λογική που ένα συνηθισμένο γκαλά δεν θα είχε.
Water puppetry, briefly
Το κουκλοθέατρο του νερού (múa rối nước) είναι μια λαϊκή τέχνη της βόρειας Βιετνάμ, αιώνων σε ηλικία, όπου οι κουκλοπαίκτες στέκονται μέσα στο νερό ως τη μέση, πίσω από ένα παραβάν, και κινούν τις φιγούρες πάνω στην επιφάνεια του νερού με βυθισμένα κοντάρια και νήματα. Γεννήθηκε μέσα στα πλημμυρισμένα ορυζοχώραφα του δέλτα ως ψυχαγωγία των χωριών και παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές παραδόσεις της περιοχής. Το The Quintessence of Tonkin μεγεθύνει αυτή την οικεία, χωριάτικη φόρμα σε ένα πλήρες υπαίθριο θέαμα, χωρίς να εγκαταλείπει τις ρίζες της.
The countryside it depicts
Πέρα από την πνευματική ιστορία της παγόδας, η παράσταση μιλά στην πραγματικότητα για τον ρυθμό της αγροτικής βόρειας Βιετνάμ — του Bắc Bộ, ή Tonkin, του τίτλου: καλλιέργεια ρυζιού, ψάρεμα, ερωτοτροπία, γιορτές. Το να αποδίδονται πολλά από αυτά με ντόπιους αγρότες αντί για έναν επαγγελματικό θίασο είναι συνειδητή επιλογή, και είναι αυτό που κρατά τις καθημερινές σκηνές από το να γλιστρήσουν στο κλισέ της καρτ ποστάλ. Παρακολουθείτε έναν τόπο να παίζει τον εαυτό του.
Γιατί η ιστορία σάς βοηθά να την απολαύσετε
Δεν χρειάζεστε τίποτα από αυτά για να συγκινηθείτε από το θέαμα — λειτουργεί ως καθαρό spectacle — αλλά λίγο πλαίσιο το κάνει πιο οξυδερκές. Το να γνωρίζετε ότι το περίπτερο νερού που αναδύεται από τη σκηνή θυμίζει το περίπτερο της λίμνης στον πραγματικό ναό εκεί κοντά, ότι η μορφή του νερού-μαριονέτας ξεκίνησε σε ορυζώνες σαν αυτούς στη σκηνή, και ότι πολλοί από τους ερμηνευτές είναι ντόπιοι χωρικοί, μετατρέπει εξήντα όμορφα λεπτά σε κάτι με ρίζες. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να παρακολουθείς ένα θέαμα και στο να παρακολουθείς έναν τόπο να σου μιλάει για τον εαυτό του.