Historia stojąca za spektaklem
Pagoda Thầy, Từ Đạo Hạnh i korzenie teatru wodnego
The Quintessence of Tonkin to nie wymyślone widowisko — wyrasta z prawdziwego miejsca i prawdziwej tradycji. Oto historia, z której czerpie, i dlaczego sceneria ma znaczenie.
Check dates and availability ↗Spektakl nierozerwalnie związany ze swoim miejscem
Większość dużych widowisk turystycznych można wystawić gdziekolwiek; tego nie można. Znajduje się u stóp góry Thầy, obok Pagody Thầy (Chùa Thầy), jednej z najstarszych buddyjskich pagód w Wietnamie, i czerpie swoje motywy bezpośrednio z tego miejsca — życia duchowego pagody, związanych z nią legend i otaczającej ją rolniczej krainy. Sceneria nie jest tłem wybranym dla wyglądu; to źródło materiału.
Mnich w centrum opowieści
Pagoda Thầy związana jest z Từ Đạo Hạnhem, mnichem z XI–XII wieku, którego historia przewija się przez wietnamską tradycję buddyjską i ludową. Pamięć o nim trwa w pagodzie, a w tradycji ludowej łączy się go także z teatrem wodnym — sztuką lalek wystawianą na tafli wody, która rozwinęła się w wioskach delty Rzeki Czerwonej. To właśnie dlatego spektakl zbudowany na wodnej scenie, w tym miejscu, ma logikę, jakiej nie miałaby żadna generyczna gala.
Water puppetry, briefly
Teatr wodny (múa rối nước) to północnowietnamska sztuka ludowa licząca sobie stulecia, w której lalkarze stoją po pas za parawanem i poruszają figurami po wodzie za pomocą zanurzonych drążków i sznurów. Zrodził się z zalanych pól ryżowych delty jako wiejska rozrywka i pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych tradycji regionu. The Quintessence of Tonkin przenosi tę kameralną wiejską formę na skalę pełnego plenerowego widowiska, nie porzucając jej korzeni.
The countryside it depicts
Poza duchową opowieścią pagody spektakl opowiada przede wszystkim o rytmie wiejskiej północnej części Wietnamu — Bắc Bộ, czyli Tonkinie z tytułu: uprawie ryżu, rybołówstwie, zalotach, świętach. Powierzenie znacznej części tych scen miejscowym rolnikom, a nie profesjonalnej trupie, to świadomy wybór — i właśnie dzięki temu codzienne obrazy nie osuwają się w pocztówkowy banał. Patrzysz, jak miejsce wystawia samo siebie.
Dlaczego znajomość historii pomaga cieszyć się spektaklem
Nie potrzebujesz tego wszystkiego, by poruszył cię spektakl — działa jako czyste widowisko — ale odrobina kontekstu go wyostrza. Świadomość, że pawilon wodny wyrastający ze sceny przypomina pawilon nad jeziorem przy prawdziwej świątyni w pobliżu, że forma teatru wodnych lalek narodziła się na polach ryżowych takich jak te na scenie, a wielu wykonawców to miejscowi wieśniacy, zamienia ładne sześćdziesiąt minut w coś, co ma korzenie. To różnica między oglądaniem spektaklu a słuchaniem, jak miejsce opowiada ci o sobie.